Inleiding.

Multipel myeloom wordt ook wel de ziekte van Kahler genoemd naar de Oostenrijkse arts Otto Kahler, die in de negentiende eeuw als eerste de ziekte beschreef. Hij beschreef een patiënte die kloeg van vermoeidheid en botpijnen en spontane botbreuken had, bij autopsie zag men dat het bot van borstbeen en bekken vervangen was door een gelei-achtige roodgekleurde substantie.
Multipel myeloom is een aandoening waarbij er een ongecontroleerde en dus kwaadaardige vermenigvuldiging is van plasmacellen. Deze kwaadaardige plasmacellen zijn allen afkomstig van één en dezelfde cel, het zijn als het ware klonen van mekaar. De plasmacel is een speciaal type witte bloedcel die in normale omstandigheden mee instaat voor de bescherming tegen infecties. Zij doen dat door het aanmaken van antilichamen (immuunglobuline, Ig) die lichaamsvreemde stoffen (bijvoorbeeld virussen of bacterieën) ‘merken’ voor het immuunsysteem dat deze stoffen dan zal neutraliseren.
De kwaadaardige plasmacellen maken ook dergelijke antilichamen aan en vermits ze klonen van mekaar zijn, maken ze allemaal identieke of ‘monoklonale’ antilichamen. Deze antilichamen worden gevormd door de combinatie van 4 eiwitketens: 2 ‘zware’ ketens en 2 ‘lichte ketens’ (figuur 1)

Figuur 1: structuur van een antilichaam.

Deze eiwitketens kunnen opgespoord worden in het bloed, dit noemt men paraproteïne of monoklonale eiwitpiek.
De plasmacellen blijven bij voorkeur in het beenmerg, zij hebben deze omgeving nodig om te kunnen overleven en vermenigvuldigen. Men vindt slechts in zeldzame gevallen (in gevorderde ziektestadia) plasmacellen in het bloed of andere weefsels. Vermits deze kwaadaardige plasmacellen zich vaak verspreid in het beenmerg ophopen spreekt men van ‘multipel’ myeloom. Een gelokaliseerde ophoping van plasmacellen noemt men plasmacytoom.

Auteur : Dr. Ann De Becker -  update november 2011