Eerder was reconstructieve chirurgie eerder afhankelijk van de beperkte technische mogelijkheden. Het was de periode waarin primair voor maxillofaciale prothesen werd geopteerd, dan voor  weefselreconstructies, gezien de problemen met doorbloeding, grote weefselresecties enz.  Met de intrede van de microchirurgie verminderde de grootte van de te transfereren weefselgreffen en waren de problemen met doorbloedingen achteraf minder frequent. De vascularisatie en het functionele herstel na traumata maakten deze techniek aldus zeer valabel. Actueel bestaat de reconstructietechniek uit enerzijds beenderige greffen, geosteosyntheerd met behulp van titaanplaten en- vijzen, weke weefseltransfer met herstel van neurologische en arteriële structuren. Een aanvulling volgt met behulp van tandheelkundige dentofaciale oplossingen, die onder specifieke begeleiding (stereolytische modelplanning met CT en MR reconstructie) garant  staan voor een goed functioneel en esthetisch herstel. Uiteindelijk kan men het dentale ontbrekende deel vervangen door implantgedragen prothesen. Hierdoor is het aanbod van de maxillofaciale prothetiek sterk afgenomen, wat voor de patiënt een maximale tevredenheid betekent na resectie van een tumor.