Inleiding
 |
Departement Intensieve Geneeskunde : Professor dr. L. Huyghens |
| Intensieve Zorg Pediatrie : Professor dr. S. Hachimi-Idrissi Dr. V. Van Gorp Hoofdverpleegkundige : D. Danschutter, MScN |
Assistent Intensieve Zorgen Pediatrie :
De assistent onderzoekt verscheidene malen per dag uw kind en de behandeling wordt continu aangepast in overleg met de dienstverantwoordelijke. Er zijn 24u op 24u kinderartsen aanwezig in het ziekenhuis.
Hoofdverpleegkundige :
D. Danschutter, MScN
De hoofdverpleegkundige waakt erover dat de voorschriften van de artsen volledig vertaald worden naar de integrale verpleegkundige benadering en verzorging van uw kind.
Aan verzorging wordt in ons ziekenhuis heel hoge eisen gesteld, vandaar dat hier enkel verpleegkundigen met Master, bijkomende beroepsopleidingen (Banabas) of specifieke pediatriediploma’s worden tewerkgesteld.
De hoofdverpleegkundige vervult binnen dit team de rol van ombudsman en coördinator.
Hebt u specifieke vragen of problemen, zijn er zaken die apart bekeken dienen te worden, aarzel dan niet de hoofdverpleegkundige, de arts, of de verpleegkundige die uw kind verzorgt, hierover te contacteren.
Team van verpleegkundigen:
De verpleegkundigen staan in voor het observeren van uw kind en het uitvoeren van de door de arts voorgeschreven behandeling.
Rond elk bed staan verschillende toestellen die toelaten de toestand van uw kind voortdurend op te volgen. Sommige toestellen zijn uitgerust met een auditief alarmsignaal om het personeel te verwittigen van een verandering in de toestand; hierop wordt snel en adequaat gereageerd.
Onze verzorging is geïntegreerd, dit betekent dat de verpleegkundigen uw kind op een veelomvattende, kindvriendelijke manier verzorgen, waarbij zowel aandacht aan de lichamelijke, als de geestelijke gezondheid wordt besteed. Zij zijn steeds klaar om naar u te luisteren en uw vragen te beantwoorden.
Reeds vroeg in haar ontwikkeling, heeft het UZ Brussel beantwoord aan de nood om een aparte eenheid voor de behandeling van ernstig zieke of zwaargewonde kinderen op te starten. In 1984 werden daarom de kinderen niet langer meer verzorgd op de verschillende afdelingen voor intensieve verzorging van volwassenen, maar op ‘IZ 12’.
Deze eenheid werd uitgebouwd, bestaft en voorzien van de meest moderne apparatuur, enkel en alleen op maat voor kinderen.
Dus het kind dat ‘intensieve behandeling en verzorging behoeft’, als specialiteit.
Geavanceerde technologie, doorgedreven automatisatie in invasieve en niet- invasieve bewaking en behandeling van doorgaans zeer zieke of zwaar gewonde mensen, is het beeld dat de meesten onder ons hebben van een eenheid voor intensieve verzorging.
Het is binnen het ziekenhuis de plaats waar op routinematige basis een crisis niet enkel wordt geanticipeerd, maar zelfs wordt verwacht.
Het is een plek waar de condities van patiënten snel kunnen veranderen, waar pathologie of complexe situaties artsen en verpleegkundigen weinig respijt geven, zodat er steeds op een snelle en efficiënte wijze gereageerd moet worden. Kleine beoordelingsfouten of onachtzaamheden qua berekeningen of uitvoeren van zorgen, kunnen tot grote, soms onoverkomelijke, problemen leiden.
Bepalen of kunnen voorspellen hoe kinderen of zuigelingen qua hun zware verwondingen, ernstige ziekte of zware interventie(s) zullen evolueren, is één van de uitdagingen die het verzorgen van jonge patiëntjes op een intensieve zorgen afdeling, stelt.
In feite wordt hier van de hulpverlener een bepaald ‘talent’ verlangd, omdat hij of zij vat moet krijgen op een situatie waarin de hoofdrol meestal wordt vertolkt door een weinig communicerend of sterk beangstigd kind.
Daarenboven dient men constant ontvankelijk te blijven voor de (hevige) emoties, frustraties of schuldgevoelens van ouders of familieleden door de ernstige toestand waarin het kind - hun dierbaarste bezit - zich bevindt, en niet in het minst indien het geheel wordt gekenmerkt door snel opvolgende slechte-nieuws-tijdingen.
De artsen en verpleegkundigen die hier werken worden tot deze toch wel afgeschermde wereld aangetrokken, omdat zij een motivatie, een sterke behoefte voelen, om mee te helpen in het grote werk dat verhindert dat kinderen zouden kunnen doodgaan.
Want voor de kinderen, die intensieve verzorging nodig hebben, zijn standaard-hospitalisaties ontoereikend, te beperkt qua mogelijkheden en vandaar in die context vaak niet te overleven of teveel risico inhoudend.
Diep in zichzelf voelen deze hulpverleners de drang om met elk kind afzonderlijk (en telkens opnieuw) een minutieuze weg af te leggen, teneinde dit kind zijn of haar dromen van opgroeien tot grote mens mee te helpen waarmaken.
Vandaag is de ‘IZ12’ van het Universitair Ziekenhuis Brussel een eenheid die 6 bedden telt, met een hoge bezettingsgraad en beantwoordend aan een hedendaags, derdelijns profiel waar elke vorm van behandeling - zoals die ook in de meest gerenommeerde internationale ziekenhuizen wordt toegepast - kan worden uitgevoerd.
Complexe kinderheelkunde en -geneeskunde, kunstmatige beademing (inclusief hoogfrekwente), niervervangende technieken, totale parenterale voeding, uitgebreide monitoring, invasieve bewaking van verschillende parameters, specifiek perfusiebeleid, enz… dit alles binnen een geïntegreerd handelen, doorgedreven automatisatie en geruggensteund door informatica-systemen, behoren tot de standaard en een dagelijkse routine.
Daarnaast is de ‘IZ12’ van het Universitair Ziekenhuis Brussel een referentiecentrum dat het grootst aantal transfers verricht binnen dit land, waarmee wordt bedoeld dat perifere ziekenhuizen soms meermaals per week een beroep doen op het gespecialiseerde team dat vanuit ‘IZ12’ vertrekt om ter plaatse kinderintensieve behandeling op te starten en te waarborgen tijdens de overbrenging naar het UZ Brussel.
Als onderdeel van de universitaire instelling is ‘IZ12’ tevens een opleidingsplaats voor zowel kinderartsen, Master in de Verpleegkunde en de Vroedkunde, gespecialiseerde verpleegkundigen (Banaba Intensieve Zorgen), Bachelors Verpleegkunde en kinesisten.
Kinderen en afhankelijk van hun leeftijd, zijn emotioneel, fysisch en intellectueel immatuur.
Van de verpleegkundigen wordt continu verlangd dat zij verschillende rollen kunnen vertolken, om de vele en dikwijls pijnlijke of lastige handelingen aan het kind dat bij bewustzijn is, te 'verkopen'.
Daarom moet men over fantasie en inventiviteit beschikken, zich op ieder ogenblik aanpassen en zich kunnen inleven in de wereld van het kind dat verzorgd of behandeld wordt.
Met een grote dosis aan creativiteit moet de technologie worden aangepast aan de noden, zeg maar formaat, van het kind.
Waar een volwassene er meestal van overtuigd is dat elke zorgverstrekker het beste met hem voor heeft, moet men hier dagelijks van de jonge en a-priori argwanende patiëntjes het vertrouwen zien te winnen teneinde samenwerking te bekomen; en dit terwijl men doorlopend geconfronteerd wordt met - of gevoelig moet blijven aan - de noden, vragen en angsten van geëmotioneerde ouders en familieleden.
Daarbij komt dat de toestand van het kind dikwijls onstabiel is en van het ene moment op het andere kan veranderen. In die zin moet men in staat zijn te kunnen anticiperen, vooruitziend zijn, en potentiële gevaren reeds kunnen koppelen aan een bepaalde pro-actieve planning.
Omdat de respons bij kinderen, op hun ziekte, ingrepen of verwondingen, zelfs al zijn ze bij bewustzijn, dikwijls van heel subtiele aard zijn, of moeten geïnterpreteerd worden vanuit een geheel aan klinische-, laboratorium- en apparaatgebonden observaties, dient men permanent alert ingesteld te zijn.
Een grote fijngevoeligheid is vereist om kleine kwantitatieve en kwalitatieve veranderingen in de fysische parameters van kleine kinderen, om te zetten in een uitgebreid medisch- en verpleegkundig management.
Terwijl de ouders emotioneel dienen te worden ondersteund, omdat zij worden getormenteerd door verdriet, schuld en angst, moet er tegelijk naar het kind zelf een vertaling gebeuren van het waarom en hoe het komt dat het er zo erg aan toe is.
En toch dient er binnen dit alles - in het abnormale zeg maar - ook naar een normale routine gezocht te worden, en moet men er blijven over waken dat de omgeving op gebied van ontwikkeling stimulerend en afleidend blijft. Binnen de wereld van de intensieve zorgen neemt IZ12 daarbij een uitdagende en unieke rol in sedert de invoering van een 'open visiting policy' en ouderparticipatie. Een evidentie binnen de pediatrische basisverzorging, maar met heel wat praktische - zelfs nieuwe - incompabiliteiten waar het een open, vrij kleine en technische ruimte betreft, waarbij ouders, broertjes, zusjes of andere familieleden nooit echt de kans hebben om alleen te zijn met het patiëntje.
Reeds jaren synthetiseert ‘IZ12’ de persoonlijke ervaringen met literatuur- (evidence-based) en webgegevens of data die ontvangen worden van collega’s en worden opgedaan tijdens nationale en internationale symposia op de ‘IZ12’ intranet-site; geschreven door de verpleegkundigen van de eenheid zelf. Deze uitgebreide site onderscheidt zich van de routinematig opgestelde ordeners of statische sites, omdat zij zeer visueel, beweeglijk en interactief is. Elke handeling of techniek, alle gebruik en instellingen van apparatuur tot de nieuwste reanimatierichtlijnen of zelfs de dagelijkse routine, wordt aan de hand van foto's en teksten gevisualiseerd, net alsof men op het www. aan het 'surfen' is.
Deze website- of internetbenadering maakt dat men op geen tijd met een hedendaags en vertrouwd instrument een maximum aan indrukken kan opdoen. De kans is echter groot dat onze site, ook omwille van het feit dat we voor een continu evoluerend beroep hebben gekozen, permanent ‘onder constructie’ zal blijven. Zeg zelf: wanneer zal alles ooit eens gezegd, getoond of geschreven zijn?
Naast de afdeling bevindt zich de bibliotheek van het departement ‘intensieve zorgen’, waar alle gespecialiseerde tijdschriften kunnen worden ingekeken.
Op gebied van patient management data systemen is 'IZ12' een voorloper en zelfs 'testcase' voor niet-bestaande applicaties op de commerciële markt. M.a.w. hier worden applicaties geschreven door informatici in samenwerking met de uitvoerende verpleegkundigen. Naast het digitaliseren van het medisch dossier en verpleegplan met het automatisch downloaden van gegevens uit de medische apparatuur (beademingsmachines, monitoring...), geeft het digitale verzorgingsplan continu feed-back m.b.t. de geregistreerde parameters. Zo worden bijvoorbeeld waarschuwingen op het patiëntenscherm geplaatst bij verminderde urine output, of stilvallende thoraxdrainage bij beademde patiënten, bij afwijkingen in het berekende perfusiebeleid, circulerend volume, enz...
Naar de toekomst toe wil deze eenheid er zelfs toekomen dat het verzamelen van protocols overbodig wordt en dat elke patiënt en afhankelijk van de ingevoerde parameters een eigen on-line 'bijbel' digitaal ter beschikking heeft. Een beademde patiënt stuurt via kabel tussen beademingstoestel en monitoring ventilatieparameters naar het digitaal verpleegplan, waardoor een file met aandachtspunten 'geventileerde patiënt van ... jaar' automatisch ter beschikking staat. Heeft de patiënt daarbij een arteriële lijn, een CVK..., dan wordt de lijst met beschikbare files onmiddellijk 'aangevuld'. Uiteraard kan de verpleegkundige - en dit via overriding naar de centrale computer - bedsite ook alle andere protocols raadplegen. Surfen aan bed als het ware...
Omdat kinderintensieve verzorging voor een groot deel terugvalt op een technisch handelen, waarbij men gebruik dient te maken van geavanceerde apparatuur, worden op frekwente basis en specifiek voor het personeel, fantoomtrainingen georganiseerd of bijscholingen door produktspecialisten van buitenuit.
Op speciaal hiervoor aangekochte poppen trainen de artsen en verpleegkundigen naast de reanimatie-algoritmen, het plaatsen van endotracheale tubes, botperfusie, het beademen en instellen van de diverse beademingsapparatuur. Dat ook verpleegkundigen deze technieken beheersen, resulteert o.i. in het ‘respecteren’ van de verschillende procedures, wat de controle op de patiënt verhoogt en de risico's op iatrogenese sterk kan beperken.